Vedas, Upanishads and Puranas

ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്റെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും അടിത്തറയാണ് വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പുരാണങ്ങളും. പി.എസ്.സി. പരീക്ഷകളിൽ പുരാതന ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ വരുന്നത് ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. വേദങ്ങളുടെ എണ്ണം, ഉപനിഷത്തുകളുടെ തത്ത്വചിന്ത, പുരാണങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതകൾ എന്നിവ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയാൽ ഈ മേഖലയിൽ നിന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ ഉത്തരം നൽകാം.

The Four Vedas

വേദം എന്ന വാക്ക് 'വിദ്' എന്ന ധാതുവിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്; അർത്ഥം 'അറിവ്' എന്നാണ്. ഹിന്ദു പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് വേദങ്ങൾ ശ്രുതിയാണ് — അതായത് 'കേൾക്കപ്പെട്ടത്', ഋഷിമാർ ധ്യാനത്തിലൂടെ സാക്ഷാത്കരിച്ച നിത്യസത്യം. വേദങ്ങൾ നാലെണ്ണമാണ്: ഋഗ്വേദം, യജുർവേദം, സാമവേദം, അഥർവവേദം.

ഋഗ്വേദം നാല് വേദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പുരാതനമാണ്. ഏകദേശം ബി.സി.ഇ. 1500–1200 കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഇതിന്റെ രചന എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ കരുതുന്നു. 10 മണ്ഡലങ്ങളിലായി 1,028 സൂക്തങ്ങളും 10,600-ലധികം ശ്ലോകങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. ഇന്ദ്രൻ (250 സൂക്തങ്ങൾ), അഗ്നി (200 സൂക്തങ്ങൾ), സോമൻ എന്നീ ദേവതകളാണ് പ്രധാനമായും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ മന്ത്രമായി കരുതുന്ന ഗായത്രി മന്ത്രം ഋഗ്വേദത്തിലെ മൂന്നാം മണ്ഡലത്തിലാണ് (3.62.10). സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള തത്ത്വചിന്താപരമായ ധ്യാനമായ നാസദീയ സൂക്തം (10.129) പത്താം മണ്ഡലത്തിലുണ്ട്.

സാമവേദം സംഗീതത്തിനുള്ള വേദമാണ്. 1,810 ശ്ലോകങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഋഗ്വേദത്തിൽ നിന്ന് കടമെടുത്തതാണ്; യാഗങ്ങളിൽ പാടുന്നതിനായി സംഗീതാത്മകമായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. യജുർവേദം യാഗകർമ്മങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങളും ആചാരക്രമങ്ങളും പ്രതിപാദിക്കുന്നു. അഥർവവേദം ഏറ്റവും പുതിയ വേദമാണ്; മന്ത്രങ്ങളോടൊപ്പം മാന്ത്രികവിദ്യകളും ജനകീയ വിശ്വാസങ്ങളും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന സൂക്തങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. വൈദിക കാലഘട്ടത്തിലെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ അഥർവവേദം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉറവിടമാണ്.

Structure of Vedic Literature

ഓരോ വേദത്തിനും നാല് പാളികളുണ്ട്: സംഹിത (മന്ത്രങ്ങളുടെയും സ്തോത്രങ്ങളുടെയും സമാഹാരം), ബ്രാഹ്മണം (യാഗകർമ്മങ്ങളുടെ ഗദ്യവ്യാഖ്യാനങ്ങൾ — ഐതരേയ ബ്രാഹ്മണം, ശതപഥ ബ്രാഹ്മണം എന്നിവ പ്രസിദ്ധം), ആരണ്യകം (വനഗ്രന്ഥങ്ങൾ — യാഗങ്ങളെ പ്രതീകാത്മകമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു), ഉപനിഷത്ത് (തത്ത്വചിന്താപരമായ അന്വേഷണങ്ങൾ). ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് വൈദിക സാഹിത്യം.

The Upanishads

ഉപനിഷത്തുക്കൾ വേദാന്തം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു — വേദങ്ങളുടെ അന്ത്യം, അഥവാ പരമമായ ജ്ഞാനം. ആത്മാവ്, ബ്രഹ്മം എന്നീ സങ്കല്പങ്ങളാണ് ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ കേന്ദ്രവിഷയം. 'തത് ത്വം അസി' (അത് നീയാണ്) എന്ന മഹാവാക്യം ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത്തിലാണ്. ആകെ 108 ഉപനിഷത്തുക്കൾ ഉണ്ടെന്നാണ് പാരമ്പര്യം; അവയിൽ 13 എണ്ണം പ്രധാനപ്പെട്ടവ ആയി കണക്കാക്കുന്നു. ബൃഹദാരണ്യകം, ഛാന്ദോഗ്യം എന്നിവ ഏറ്റവും പുരാതനവും പ്രധാനപ്പെട്ടവയുമാണ്. ബി.സി.ഇ. 800–200 കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ രചന.

The Puranas

പുരാണങ്ങൾ സ്മൃതി വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നു — 'സ്മരിക്കപ്പെട്ടത്', മനുഷ്യരചിതമായ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ. 18 മഹാപുരാണങ്ങളും 18 ഉപപുരാണങ്ങളുമുണ്ട്. വ്യാസനാണ് പുരാണങ്ങളുടെ രചയിതാവ് എന്നാണ് പാരമ്പര്യം. വിഷ്ണു പുരാണം, ഭാഗവത പുരാണം, ശിവ പുരാണം, മാർക്കണ്ഡേയ പുരാണം എന്നിവ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഭാഗവത പുരാണം കൃഷ്ണഭക്തിയുടെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥമായി കരുതപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടി, ദേവതകളുടെ കഥകൾ, രാജവംശാവലികൾ, തീർത്ഥങ്ങൾ എന്നിവയാണ് പുരാണങ്ങളിലെ പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ. ചരിത്രപരമായി പുരാതന രാജവംശങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ പുരാണങ്ങൾ വിലപ്പെട്ട ഉറവിടമാണ്.

Shruti and Smriti

പരീക്ഷയിൽ പതിവായി ചോദിക്കുന്ന ഒരു വ്യത്യാസമാണ് ശ്രുതിയും സ്മൃതിയും തമ്മിലുള്ളത്. ശ്രുതി = വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുക്കളും (ദൈവികമായി വെളിപ്പെട്ടത്, മാറ്റമില്ലാത്തത്). സ്മൃതി = പുരാണങ്ങൾ, ഇതിഹാസങ്ങൾ (രാമായണം, മഹാഭാരതം), ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ (മനുസ്മൃതി), വേദാംഗങ്ങൾ — മനുഷ്യസ്മൃതിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നവ, കാലാനുസൃതമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്നവ.

Key Facts for Exams

വേദ–ഉപനിഷത്ത്–പുരാണ ത്രയം മനസ്സിലാക്കിയാൽ പുരാതന ഇന്ത്യൻ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനം ഉറപ്പായി. അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ കൗടില്യന്റെ അർത്ഥശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പരിചയപ്പെടാം.